Jezelf scherp houden

Jezelf scherp houden

Als een leven lang ontwikkelen een belangrijke drijfveer voor je is, is het handig om ieder jaar even stil te staan bij je eigen ontwikkeling. Zelf doe ik dat ieder jaar, zo rond de Kerst. Even verstillen, achterover zitten en nadenken, maar vooral ook voelen wat er nodig is het komende jaar. Uiteraard heeft dat te maken met de ontwikkeling van mijn bedrijf, maar zeker ook met mezelf als instrument. Zoals een ex-collega dat altijd zo mooi zei: de zaagtand van de zaag scherp houden.

Hoewel ik dit jaar had gekozen voor ‘ontwikkelrust’ (met hooguit wat bijscholing) na een intensief jaar van verandering (verhuizing zowel privé als zakelijk), de hoob-opleiding verzorgen en veel opdrachten, kwam de mentor-opleiding onverwacht toch op mijn pad. Ik had hem al eerder gezien, koos voor iets anders en zette hem op mijn verlanglijstje. Onlangs kwam het bericht dat deze opleiding tot nader order voor het laatst gegeven zou worden. Tja, dan kun je niet anders dan er toch voor gaan. Gek genoeg paste het precies in mijn agenda. Het moest kennelijk zo zijn.

Tijdens deze opleiding leer je niet om mentor te zijn. In mijn optiek ben je dat al, maar kies je er al dan niet bewust voor om het in te zetten voor de ontwikkeling van anderen. Volgens Wikipedia is een mentor iemand die zijn ervaring gebruikt om een ander terzijde te staan. De benaming mentor is ontleend aan Mentor, in de Griekse mythologie opvoeder van Odysseus’ zoon Telemachos, via het pedagogische boek Les aventures de Télémaque van de Franse schrijver François Fénelon uit 1699. Een zeer oud fenomeen dus. Ik geloof erg in het meester-gezel principe om ervaring door te geven. Toch denk ik dat het niet alleen maar eenrichtingsverkeer is: de mentor leert ook van degene die hij begeleidt. Zo leer ik bijvoorbeeld iedere dag van mijn coachees. Dat kan iets over mezelf zijn, visie ontwikkeling, kennis over een bepaald onderwerp, etc.

Omdat veel leidinggevenden tegenwoordig volle agenda’s hebben, alsmede een grote span of control, is er vaak (te) weinig tijd voor adequate begeleiding van (lees: aandacht voor) medewerkers. Maar ook de leidinggevenden zelf ervaren het als prettig als ze bij gelegenheid iemand kunnen spreken over wat ze bezig houdt. Zo zei een directeur onlangs tegen mij, na afloop van een coach-traject: “wat zou ik het heerlijk vinden om zo nu en dan even bij je langs te komen om mijn gedachten te ordenen, mijn worstelingen of onzekerheden te bespreken of advies te krijgen. Ik deel dit liever niet altijd met een collega, leidinggevende, partner of vriend(in). Gewoon iemand die helemaal neutraal tegenover mij staat en die luistert, spiegelt en waar nodig advies kan geven. Lijkt me zo waardevol!”

Dat deed mij denken aan mijn eigen keuze om een mentor te kiezen in mijn eigen ontwikkelproces. Ik was al een paar jaar ondernemer en werkte hard. Het ging gelukkig goed, maar je gaat zo nu en dan ook nadenken over de toekomst. Hoe zie ik dat voor me? Wat zou ik graag (nog) willen? Waar loop ik tegen aan? Ik koos heel bewust voor een tegenpool als mentor, zodat ik vanuit andere perspectieven leerde denken. Als ik er aan toe was nam ik contact met hem op en spraken wij af. Er zat geen resultaatverplichting op. Ik bracht in wat ik aan de orde wilde stellen en dat bepaalde het gesprek. Vaak kwam ik vol met nieuwe inzichten en perspectieven weer uit het gesprek: geïnspireerd, opgeladen, zekerder, opgelucht of rustiger. Ik kon er weer tegen aan. Na een aantal jaren merkten we dat het klaar was en zijn we gestopt.

Inmiddels merk ik dat ik steeds vaker als mentor word gevraagd, om een spiegel te kunnen zijn, om te mogen helpen reflecteren op het eigen stuk, om advies te geven als dat gewenst is. Waarom dan toch nog die opleiding? Ik geloof er heilig in dat je een ander zover kunt brengen als je zelf bent. En omdat je nooit klaar bent, ben ik van mening dat ik mijn zaagtand ook weer mag scherpen. Terugvallen op mijn ervaring is niet zo moeilijk. Ik doe wat ik wil doen en krijg de klanten die bij me passen. Wat ik nu vooral leer is om op een nog diepere laag verbinding te maken met mezelf, met mijn eigen dualiteit, onder andere door te leren dubbelkijken. Benieuwd wat me dat brengt….